Een half jaar duurt het nu dat ik een aantal malen per week op dit adres een logje plaats.
Voornamelijk verhalen en bijna altijd fictie.
Het heeft mij veel plezier gegeven.
Verbaasd was ik dat het zo gemakkelijk was om telkens weer een nieuw stukje te schrijven.
Vaak ontstonden er tijdens het schrijven van het ene verhaal al ideeën voor een volgend.
Veel leuke reacties mocht ik ook ontvangen. Vaak van trouwe lezers die ik, ondanks dat ik ze nooit in levende lijve ontmoet heb, als vrienden ben gaan beschouwen.
Vrienden op Punt.
Toch heb ik besloten om er voorlopig mee te stoppen.
Andere zaken dienen zich aan die ook hun tijd zullen vragen.
Voorlopig blijft dit plekje op internet bestaan en misschien, heel misschien, zal ik af en toe toch nog eens voor de verleiding bezwijken en hier een stukje plaatsen.
Voor iedereen die mij bezocht hebben en al of niet een reactie plaatsten:
Heel veel dank!
Dat het u allen goed moge gaan.

Vriendelijke groeten,
Suurtje

Sinds de kinderen de deur uit zijn houden mijn vrouw en ik geld over.
De boodschappenwagentjes bleken ineens wel groot genoeg om ons gegraai uit de winkelschappen te verwerken.
Ook was het niet meer nodig om onze vuilniszakken in de rolcontainer te proppen.
Deze bleek ineens de buren met nog wel thuiswonende kinderen voldoende plaats te bieden voor extra zakken.
Daarmee werd maar weer eens aangetoond dat het hebben van nageslacht een dure hobby is en dat onze kinderbijslag volkomen ontoereikend is om kostendekkend te zijn.
Als het kroost de deur uit is houden deze kosten overigens niet helemaal op.
Regelmatig dienen zich dan nog gebeurtenissen aan waarbij een bijdrage in het een of ander verwacht wordt.
Maar dat zij zo. Het is het allemaal trouwens meer dan waard.
Toch, waar wij vroeger aan het eind van ons salaris stelselmatig een stukje maand overhielden, bleek dat er nu aan het eind van elke maand ineens een flink stuk salaris over was.
We zijn toen begonnen dit overschot keurig netjes op een spaarrekening te zetten.
Aanvankelijk voor iets extra's als een mooie vakantie of een nieuwe auto.
Maar naarmate de tijd verstreek werd het doel waarvoor wij spaarden steeds maar groter en groter.
Ons werd duidelijk dat, indien wij spaarzaam met ons geld zouden omgaan, wij op het moment dat we uiteindelijk met werken zouden stoppen genoeg zouden hebben om er een vakantiehuisje in het zonnige zuiden of een camper van te kopen.
En zo kwam het dat wij al weer snel terug vielen in ons oude patroon van leven en net als toen de kinderen nog in huis waren voorzichtig met de centjes om gingen.
Dus niet al te vaak uit eten, geen buitensporige vakanties, een zuinige auto, geen dure hobby's, en ga maar door.
En nu is het dan zover.
In de afgelopen tien jaar hebben we inderdaad voldoende apart gezet om een redelijk vakantieverblijf voor overwintering in het zuiden aan te schaffen.
Het stemde ons tevreden.
We waren blij.
Tot afgelopen week.
Eén kleine luxe permitteerde mijn vrouw zich in haar spaarzaam leven.
Voor het maandelijkse overschot naar de spaarrekening werd overgemaakt kocht ze bij de plaatselijke supermarkt een staatslot.
Aanvankelijk een kleintje, maar toen op het hele lot eens een prijs van 100 Euro viel en er dus maar 20 op het onze werd uitbetaald, is ze hele loten gaan kopen. Elke maand weer.
Vorige week zat ze achter de computer op internet.
Er klonk een gil en ongerust spoedde ik mij naar haar toe.
Met het staatslot in haar trillende handen keek ze met ongeloof naar het scherm.
"We hebben een miljoen!" stamelde ze.
Ik nam het lot van haar over en vergeleek letter na letter en cijfer na cijfer het lot met de gegevens op het scherm.
Ze had gelijk!
Maar ik kon het maar niet geloven.
Was het wel dezelfde trekking?
Minutenlang brachten we achter het scherm door met het vergelijken en toch bleek er geen speld tussen te krijgen.
We hadden inderdaad een miljoen gewonnen!
Die avond zal ik nooit vergeten.
We werden dronken van geluk.
Maar het is nu al weer een week later.
We zijn er inmiddels aan gewend.
Het wordt geen vakantiehuisje aan de Middellandse Zee maar een heuse villa met een zwembad en een luxe camper op de oprit.
Gelukkig stemt het ons echter niet.
Deze week zijn we ons bewust geworden dat het bedrag dat wij de afgelopen tien jaar voor ons oorspronkelijke doel met veel moeite bij elkaar gespaard hebben in het niet verdwijnt bij het bedrag dat ons nu met het staatslot toegeworpen werd.
Dit stemt ons droevig.
Als we ons de afgelopen tien jaar niets ontzegd zouden hebben en gedaan hadden wat we wilden dan hadden we nu bijna net zo veel als met al die spaarzaamheid alle jaren lang.
Het besef dat we ons daarmee een belangrijk deel van ons leven te kort hebben gedaan dringt nu langzaam tot ons door.

Het is hommeles in huis.
Ik schijn weer alles verkeerd te doen.
Dat komt, mijn vrouw is jarig.
Neen, ik ben haar verjaardag niet vergeten. Dat is mij eens, in een ver verleden, ooit overkomen en heus, die fout maak ik niet nog een keer.
Al ruim een week voor haar verjaardag ging ik op zoek naar een mooi cadeau voor haar.
Nou ja, op zoek is wellicht iets te overdreven weergegeven. Ik vroeg haar wat ze voor haar verjaardag wilde hebben.
Krijg ik als antwoord: "Niks joh. Ik heb toch alles al."
Nou, met zo'n antwoord ben ik dan eigenlijk wel tevreden.
Kennelijk heeft ze het dan zo goed bij mij dat ze niets meer nodig heeft.
Of sterker nog, het enige dat ze echt hebben wil dat heeft ze al: mij!
Komt dus vanmorgen het moment dat we wakker worden en ik haar van harte feliciteer.
Zeg ik er nog bij dat je bijna niet aan haar kunt zien dat ze alweer een jaar ouder geworden is.
Vervolgens meld ik lief dat ze nog even mag blijven liggen omdat vandaag ik de koffie op bed zal brengen.
Tien minuten later kom ik dus met een dampende kop koffie bij haar terug. Maar in plaats van blij kijkt ze me verwachtingsvol aan en vraagt me waar haar cadeautje is.
Nou vraag ik je. Alsof ons gesprek hierover, afgelopen week, in het geheel niet heeft plaatsgevonden.
Wat kunnen vrouwen toch wispelturig zijn!
Zeg ik: "Ja lieverd, ik heb je toch gevraagd wat je hebben wilde. En toen zei je dat je niets wilde maar alles al had."
Krijg ik als antwoord dat dit niet betekende dat ze echt niets wilde hebben.
Nou, deze dag was dus goed begonnen.
Maar het werd nog erger.
Van je familie moet je het maar hebben. Vooral van je schoonfamilie trouwens.
Iedereen die vandaag op bezoek kwam vroeg natuurlijk: "En, vertel eens even, wat heb je van je man gekregen?"
Er bleek een hoop uit te leggen.
Ik zal jullie de blikken besparen die mij vervolgens toegeworpen werden.
Als het conservenblikken geweest waren dan had ik hier nu niet gezeten.
Gelukkig zit ik hier nog wel. Maar ja, dan wel alleen. Want ze ging net boos naar bed.
Voor ze de kamerdeur achter zich dicht knalde riep ze nog: "Als je maar niet denkt dat je voor jouw verjaardag nog iets krijgt!"
En daar kan ik het dan weer mee doen.
Maar het begrijpen? Neen, dat kan ik niet!

Met de komst van een nieuw kabinet zouden we eindelijk eens een ander geluid moeten horen.
Maar neen, weer horen we dezelfde stukgedraaide grammofoonplaat.
En weer worden we gewoon door onze regering, voor de zoveelste keer op rij, belazerd.
We kunnen nu wel veilig van start met een echte opbouwmissie.
Het wordt nu heel anders dan al die keren voorheen.
Het is bovendien maar voor een paar jaar (wanneer heb ik dat toch eerder gehoord?).
We gaan de Afghanen alleen maar leren hoe ze politietaken moeten uitoefenen.
Dat kan nu allemaal in een veilig gebied, want in het noorden van Afghanistan gebeurt helemaal niets.
Daar zitten bovendien onze Duitse vrienden en die hebben het daar helemaal in de hand.
Het is er zo veilig als op paleis Noordeinde zullen we maar zeggen.
Dat onze oosterburen in dat hele veilige gebied inmiddels verhoudingsgewijs een net zo groot percentage dodelijke slachtoffers naar huis moesten vliegen (ruim 40!) als wij in het zo prachtig onder controle gebrachte gebied rond Kamp Holland moeten we even gewoon wegdenken.
Daar komt dan overigens nog bij dat het de Duitse regering wel behaagd heeft om hun mensen met een keurige uitrusting op missie te zenden.
Onze regering probeert ons het beeld voor te schotelen dat wij, de Nederlanders, daar in het verre Afghanistan aan al die andere landen, inclusief grote broer Amerika, toch maar even hebben laten zien hoe je daar in dat gebied orde op zaken stelt.
Maar wij, dat "grote voorbeeld", stuurden onze jongens daar wel op missie met een incomplete uitrusting.
Want voor een goede uitrusting, daar hebben we de centjes niet voor (over).
Veel van de persoonlijke uitrusting waar "onze jongens" mee op pad gaan is door hen zelf aangeschaft omdat de magazijnen van hun werkgever in verband met de bezuinigingen inmiddels al lange tijd leeg zijn.
Daar, in het verre Afghanistan, worden onze troepen door onze bondgenoten met de naam "beggars army" (het leger van de bedelaars) aangeduid.
Dit, omdat ze van hun bondgenoten van alles moeten lenen voor ze enigszins verantwoord buiten de poort kunnen patrouilleren.
Maar ze zijn wel uitstekend getraind horen we onze regering dan zeggen.
Ja uitstekend getraind.
Ga maar eens kijken op de hei hoe "onze jongens" op hun missies worden voorbereid.
Als een stel kleuters lopen ze daar soldaatje te spelen en op elkaar te schieten door luid "pang" te roepen. Want munitie, scherp of losse flodders, is natuurlijk veel te duur.
Maar we zullen het zien, het gaat ze waarschijnlijk weer lukken met een hoop gekonkel achter de schermen.
Het domme volk pikt het wel weer.
Zoals het al tientallen keren eerder (vanaf Joegoslavië, weet u nog?) belazerd is met deze "Haagse bluf".
Maar van te veel aan Haagse bluf worden we uiteindelijk kotsmisselijk.
Ik ben het in ieder geval al, maar waar blijft de rest?

Overigens is "Haagse bluf" ook de benaming van een lekkernij waar je erg snel erg misselijk van kunt worden indien je er te veel van eet.

Voor de liefhebbers hier het recept:

Ingrediënten:
-       het eiwit van 2 eieren;
-       20 cl (zwarte) bessensap, frambozensap of aardbeiensap;
-       100 gram suiker

Zelf gebruik ik altijd net zo veel suiker als zwarte bessensap (een halve kop).
Het bereiden is heel eenvoudig.
Doe alle ingrediënten bij elkaar in een kom en met de mixer net zo lang kloppen tot het geheel stijf is.
Erg lekker op bijvoorbeeld gele vla.
Maar pas op!
Snoep er te veel van en je bent in een mum van tijd kotsmisselijk.

In de krant had ik het bericht gelezen dat de politie dit jaar geen tijd heeft om aan de grens met België te controleren op de invoer van illegaal vuurwerk.
Om die reden besloot ik dit jaar dan toch de tocht te wagen.
Ik zou dit jaar mijn sterretjes en aanverwante artikelen voor Oud en Nieuw dus bij onze zuiderburen gaan halen.
Te lang heb ik, tot grote teleurstelling van mijn kinderen in het verleden, het nieuwe jaar ingeluid met mijn zielige klappertjes terwijl mijn buurman van verderop de sier maakte met zijn lawinepijlen, thunderboxen en kaboomknallers.
Het gezicht dat mijn zoon trok toen ik hem vorig jaar na klokke twaalf voorstelde om "ons vuurwerk" af te gaan steken staat nog op mijn netvlies gebrand. Daar waar zijn ogen hadden moeten schitteren van opwinding las ik toen, met hoofdletters geschreven, het woord "sukkel". Deze term was onmiskenbaar aan mij geadresseerd.
Hoe anders en vol bewondering bekeek hij even later onze buurman met zijn enorme pijlen en knallen. Ik wist haast zeker dat hij toen het moment vervloekte dat de ooievaar hem bij ons in huis bezorgd had en niet een paar deuren verder.
Het is dan ook om die reden dat ik mijn buurman echt ben gaan haten.
Op mijn vrije dag ging ik dus met goede zin in de auto op weg naar de eerste de beste vuurwerkspecialist net over onze grens.
De puisterige jongen die mij daar bereidwillig te woord stond wist precies wat ik nodig had en al vlug was er een aardig pakket samengesteld waarmee ik thuis de rol van mijn buurman over zou kunnen nemen. Aan het pakket ontbrak eigenlijk nog maar een ding. En dat was de ultieme knal. De knal waarmee ik aan het einde van mijn vuurwerkshow de trommelvliezen van mijn buurman zou kunnen laten scheuren.
Nadat ik op de geijkte vraag "anders nog iets van uw dienst" in voorzichtige bewoordingen aan de jongen duidelijk had gemaakt wat er nog aan mijn behoefte ontbrak, verscheen er een rode bol van een klein formaat voetbal op de toonbank. Aan deze enkelvoudige knal hing echter een prijskaartje van maar liefst 45 Euro.
Omdat ik vermoedde dat hetgeen zich reeds in de doos bevond mijn spaarcentjes al aardig zou reduceren sloeg de twijfel toe. De puisterige jongen, die mijn aarzeling zal hebben bemerkt, boog zich naar mij toe.
"Ik adviseer u wel bij het afsteken hiervan de nodige afstand te bewaren en uw handen ter bescherming over uw oren te leggen," zei hij op samenzweerderige toon.
Dit trok mij over de streep en ook de bol verdween in de doos.
"Ik zal u even helpen de spullen naar uw auto te brengen?" zei de knaap nadat ik mijn bankpas door de gleuf getrokken had. Zonder verder antwoord af te wachten pakte hij de enorme doos op en liep ermee naar de winkeldeur.
Nadat ik de achterklep van mijn auto had geopend plaatste de jongen de zware doos in de kofferbak. Daarbij viel het mij overigens wel op dat hij een iets meer dan normale belangstelling vertoonde voor mijn kentekenplaat.
Dit had mij wakker moeten schudden maar ik was te zeer vervuld van het effect dat deze tocht op de oren van mijn buurman zou hebben.
Nog maar nauwelijks over de grens in eigen land teruggekeerd lichtte bij een auto voor mij plots een bordje "Politie ….. Volgen" op.
De tijd die mij nog restte naar de eerstvolgende gelegenheid waar ik van de weg af gedirigeerd zou worden besteedde ik aan een vergelijking van de cilinderinhoud van mijn auto met die van de auto voor mij.
Deze vergelijking viel zonder meer nadelig uit voor het door mij bestuurde voertuig. Van een vluchtpoging zag ik daarom maar af en even later stond ik op de parkeerplaats bij een benzinestation oog in oog met een ietwat forse uitvoering van oom agent.
"Ik heb redenen om aan te nemen dat u zojuist illegaal vuurwerk ingevoerd hebt," voegde hij mij door het inmiddels geopende portierraam toe. "Daarom wil ik even in uw kofferbak kijken," klonk het kort.
"Wat nu, als ik zeg dat ik dat niet wil," bracht ik het er dapper maar met niet al te veel overtuiging uit.
"Dan vorder ik dat u de kofferbak van de auto open maakt. En hieraan opzettelijk niet voldoen is een misdrijf meneer. Aanhouding zal volgen!"
Ik gaf het op. Terneergeslagen stapte ik uit en opende de kofferbak.
"Aha, ik zie dat mijn vermoedens juist waren," was kort zijn constatering.
De procedure van het vaststellen van mijn identiteit ten behoeve van het onvermijdelijke proces-verbaal begon en de doos met vuurwerk verhuisde tenslotte van mijn auto naar het politievoertuig.
"Wat gebeurt er nu met mijn vuurwerk?" vroeg ik bitter.
"Dat is niet meer van u en zal op last van de Officier van Justitie vernietigd worden," antwoordde de agent.
Vergiste ik mij of zag ik inderdaad dat zijn ogen bij het woord vernietigen begonnen te glinsteren?
"Wanneer gebeurt dat en mag ik daar dan bij zijn?" vroeg ik slim.
"Absoluut niet meneer," kreeg ik als antwoord.
"Maar," en de mond van de agent vertrok zich onmiskenbaar in een valse grijns, "het tijdstip waarop dat gebeurt ligt voor de hand en ik zal er persoonlijk op toezien dat uw vuurwerk op de juiste wijze zal worden vernietigd."
Vol van machteloze woede vervolgde ik even later met een lege kofferbak mijn weg naar huis. Die weg terug was vol met pijnlijke visioenen van een wederom teleurgesteld gezichtje van mijn zoon en het aanzien van een wederom triomferende buurman.
Voor ik thuis was dook ook regelmatig het gelaat van de agent in mijn gedachten op terwijl deze met een valse grijns met Oud en Nieuw mijn vuurwerk aan het afsteken was.
Oh, kon ik oudejaarsavond maar vroeg naar bed.

Nog slechts een paar dagen voor Kerst en ik had voor bijna iedereen al een cadeautje.
Alleen voor mijn hele lieve vrouw nog niet.
Een present voor haar, dat vind ik telkens weer het moeilijkst.
Wat ze het liefst heeft is natuurlijk mijn liefde, maar die heeft ze al in ruime mate. En wat ze verder wenst dat koopt mijn schat gewoon.
Daarom is het altijd weer een martelgang om met iets leuks voor haar voor de dag te komen.
En zoals het zo vaak gaat met dit soort zaken, juist op een moment dat je er niet naar op zoek bent, loop je er vanzelf tegen aan.
Zo ook vandaag.
Eigenlijk was ik gewoon op pad voor een leuk hebbedingetje voor mijzelf.
Vrij fanatiek houd ik mij met de fotografie bezig en ik heb momenteel de dringende behoefte mijn collectie glas uit te breiden met een groothoeklensje.
Nu zijn die dingetjes best wel prijzig maar zeg nu zelf, moet een creatieve geest als ik zich beperkingen op laten leggen door genoegen te nemen met minder materiaal?
Bij ons in 't dorp zit een fantastische fotozaak met een goed en prijzig assortiment en daar was ik dan ook eigenlijk naar op weg.
Helaas voor mij zit pal naast deze zaak een juwelier en laat ik nou net op het moment dat ik daaraan voorbij liep een blik in de etalage werpen.
Natuurlijk, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Al heeft ze haar hele beautycase vol, er is altijd nog wel een plekje voor een stel leuke zilveren oorbelletjes.
Met mijn neus haast tegen de ruit zocht ik de etalage met het zilver af tot mijn blik viel op een leuk paar oorhangers waarvan de prijs mij best wel redelijk leek. Opgelucht dook ik de winkel in waar ik, gelet op de komende feestdagen, helaas niet de enige klant bleek te zijn.
Toen ik eindelijk aan de beurt was werd ik geholpen door een lieftallige jonge vrouw. Op mijn aanduiding van wat ik in de etalage gezien had verscheen ze met een groot plateau met zilveren oorhangers. Er was nog veel meer moois en natuurlijk sloeg de twijfel toe. Door de lieftallige winkeljuffrouw daarbij min of meer gestuurd verplaatste mijn aandacht zich naar steeds duurder wordende exemplaren.
Toen ik bijna mijn keus bepaald had toverde de schoonheid ineens een tweede plateau met oorhangers tevoorschijn, echter nu van goud en van een hele andere prijsklasse.
"Ik kan natuurlijk niet in uw portemonnee kijken, maar ik ben er van overtuigd dat uw vrouw zoiets ook heel mooi zal vinden," begon de schoonheid geraffineerd.
Kijk, en dat is nou precies waarom je als man nooit zonder je vrouw een juwelier binnen moet lopen.
Je eigen vrouw kan namelijk wel in je portemonnee kijken en geeft je in een dergelijk geval wel de mogelijkheid om zonder schaamrood op de kaken terug te keren naar het plateau met zilver.
Na zo'n opmerking nu, die bovendien luid genoeg gebracht werd om ook door de andere aanwezige klanten gehoord te worden, word je ineens helemaal alleen voor 't blok gezet.
Het valt je op dat het geroezemoes in de winkel stil valt en voelt gewoon tientallen ogen in je rug prikken. Je hoort ook iedereen denken: "Benieuwd of die kerel zoiets wel voor zijn vrouw over heeft."
En wat moet je dan in zo'n geval?
Juist!
Je kunt niet anders.
En dus liep ik even later met een paar in feestelijk papier verpakte, gouden oorhangers de winkel uit.
Oorhangers die voor een prijs gelijk aan die van een groothoeklensje in mijn handen waren overgegaan.
De gang naar de fotozaak ernaast kon er niet meer af en dus begaf ik mij maar weer huiswaarts.
Onderweg naar de auto probeerde ik mij tevreden te stellen met het verraste gezicht van mijn vrouw wanneer zij de gouden hangers uitgepakt zou hebben.
Dat had ik beter niet kunnen doen.
Wat nu wanneer ze denkt dat ik iets goed te maken heb?

Mijn vader werkte van 's morgens vroeg tot in de avonduren. Zelfs op zaterdagen nog een halve dag.
Mijn moeder moest dat gips dus kopen.
Toen dat in huis was ging mijn vader bij de eerste de beste gelegenheid met zijn gereedschap aan de slag. Met al dat gehamer in de keuken zocht de rest van het gezin zijn toevlucht in de woonkamer waar het ook veel behaaglijker was door de kolenkachel die daar loeide.
Op een gegeven moment kwam mijn vader de woonkamer binnen.
"Waar heb je dat gips gekocht," zei hij moedeloos, "Het wordt maar niet hard."
Met ons allen togen wij naar de keuken waar het gapende gat in de muur door mijn vader inmiddels was dicht gesmeerd. De substantie waarmee dit was gedaan zakte telkens uit en moest steeds weer met het plamuurmes op zijn plek terug geduwd worden. Ook op het schoteltje, waar het gips door mijn vader was aangemaakt, was niets te merken van het hard worden van het mengsel.
"Waar heb je het gips vandaan gepakt," vroeg mijn moeder.
Mijn vader wees op een witte, papieren zak in de keukenkast. Mijn moeder schoot hierop hartelijk in de lach.
"Nee man," kon ze het er uiteindelijk al proestend uitbrengen, "Je denkt toch niet dat ik het gips tussen al het voedsel in de keukenkast bewaar. Het gips zit in die papieren zak in de vensterbank. Weet je wel wat je gebruikt hebt om het gat dicht te smeren?"
Mijn vader stond er wat hulpeloos bij toen hij zijn schouders ophaalde en een schuchter "nee" liet horen.
"Bakmeel", proestte mijn moeder het uit.
"Je hebt het gat met bakmeel dicht gesmeerd!"
Hier verloor mijn vader toch iets van het volmaakte beeld dat ik als jongen van hem had.
Deze geschiedenis vergeten kon ik niet want het werd regelmatig op menig verjaarspartijtje nog eens in geuren en kleuren door mijn moeder aan de rest van de familie verteld.

Voorzichtig bewoog ik het stuur op en neer om de blokkering van het stuurslot op te heffen. Helaas, ook dat bleek niet te lukken. De sleutel uit het slot halen ging trouwens ook niet echt lekker.
Pas toen dat heel voorzichtig, al wrikkend, toch lukte en ik op de sleutel niet het embleem van Opel zag maar dat van Batavus begon me wat te dagen.
Schuddend van het lachen zwaaide ik mijn lieve vrouw uit toen ze even later alsnog weg reed.
Dit werd overigens onmiddellijk bestraft door een flinke pijnscheut in de rug, maar dat kon ze gelukkig niet meer zien.